Dzisiaj jest: Sobota, 19 października 2019 rok


Punkty 9-11

 

10.   Kierunki rozwoju systemów infrastruktury technicznej

 

Kompleksowe wyposażenie miasta w infrastrukturę techniczną jest podstawowym uwarunkowaniem jego rozwoju. Określenie głównych kierunków rozwoju infrastruktury technicznej ma na celu wskazanie powiązań kierunków rozwoju przestrzennego miasta z rozbudową sieci.

 

 

Zaopatrzenie w wodę

 

Zaopatrzenie w wodę pitną miasta Poznania i okolicznych gmin będzie realizowane poprzez  „Poznański System Wodociągowy” (PSW). W związku z tym jako konieczne uznaje się zachowanie istniejących i lokalizowanie nowych (ważniejszych) przedsięwzięć i obiektów związanych z „PSW” , wymienionych w niniejszym rozdziale.

 

Ujęcia wody

Obliczeniowe (w czasie średniej doby) zapotrzebowanie  wody  w okresie perspektywy dla miasta Poznania wyniesie Qdśr = 115 tys. m3/d oraz dodatkowo 45 tys. m3 /d dla okolicznych gmin (bez uwzględnienia potrzeb własnych wodociągu oraz strat wody w sieciach). Zachowuje się istniejące ujęcia wody, które umożliwiają w pełni pokrycie maksymalnego dobowego zapotrzebowania wody przez miasto Poznań i okoliczne gminy. Nie przewiduje się rozbudowy istniejących ujęć, jednocześnie wskazując potrzebę ich modernizacji, automatyzacji i przebudowy.

Z uwagi na utracone tereny stawów infiltracyjnych na terenie ujęcia Dębina, wykonano nowe ujęcie wody w miejscowości Sowiniec-Krajkowo (gmina Mosina) o wydajności Qe = 10 000 m3/d. Dopuszcza się przeznaczenie terenu objętego uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego  rurociągu wody surowej o średnicy Ø600 (od ujęcia do stacji uzdatniania wody przy ul. Wiśniowej w Poznaniu) pod inne urządzenia wodociągowo-kanalizacyjne.

Tereny wyznaczonych stref ochronnych ujęcia wody w Poznaniu, należy zabezpieczyć przed zanieczyszczeniem poprzez prawidłowe ich zagospodarowanie, m.in. wyłączając strefy ochrony bezpośredniej z zabudowy.

 

Stacje uzdatniania wody (SUW)

Zachowuje się istniejące stacje uzdatniania wody pracujące w Poznańskim Systemie Wodociągowym: SUW Mosina, SUW Wisniowa i SUW Gruszczyn. Zakłada się modernizację i automatyzację tych stacji dla dostosowania ich do zmieniających się przepisów i standardów.

 

 

Zbiorniki wody

Zachowuje się istniejące zbiorniki wody na Pożegowie i Gorze Moraskiej.

Przewiduje się możliwość lokalizowania następnych zbiorników wody na Górze Moraskiej (w obrębie obecnego terenu przewidzianego na ten cel) z uwagi na możliwość rozbudowy „PSW” dla zaopatrzenia w wodę do gmin: między innymi Suchy Las, Murowana Goślina, Czerwonak.

Zakłada się bieżące remonty i modernizacje obu ww. obiektów.

 

Przepompownie wody

Zachowuje się istniejącą przepompownie wody przy ul. Koronnej zaopatrującą w wodę II-gą strefę zasilania w północnej części miasta. Zakłada się modernizację i automatyzację ww. przepompowni.

Zakłada się lokalizację pompowni sieciowej (bez zbiorników) na odcinku magistrali o średnicy Ø500 w ulicy Wołczyńskiej, przy skrzyżowaniu ulic Grunwaldzka – Wołczyńska.

 

Sieć wodociągowa

Poznań oraz gminy: Swarzędz, Kleszczewo, Kórnik, Komorniki, Dopiewo, Tarnowo Podgórne, Rokietnica, Suchy Las, Czerwonak, Murowana Goślina, Mosina, Luboń i Puszczykowo będą zaopatrywane w wodę pitną z „PSW”.

Zachowuje się istniejące magistrale wodociągowe: wschodnią i zachodnią o średnicach Ø1000, 1 200 oraz istniejącą sieć rozdzielczą.

Zachowuje się istniejące odcinki:

magistrali o średnicy Ø1000 ułożone w północnej części miasta tj. od przepompowni Koronna do zbiorników  na Górze Moraskiej,

tzw „magistrali centralnej“  na południe od miasta tj. od „SUW“ Mosina do Puszczykowa.

W zależności od tempa rozwoju miasta, dla zachowania odpowiednich ciśnień w sieci w razie awarii na stacjach wodociągowych, lub istniejących magistralach, w chwili obecnej przewiduje się realizację trzeciej magistrali Ø1000 – Ø1200 zasilającej Poznań w wodę, tj. przedłużenie „magistrali centralnej” na odcinku od Puszczykowa do przepompowni Koronna, oraz jej równoleżnikowe połączenie magistralą o średnicy Ø1000 z układem magistral istniejących w ulicach K. Arciszewskiego – Hetmańska.

W przypadku podjęcia decyzji o likwidacji „SUW“ w Murowanej Goślinie i zaopatrywaniu gminy z „PSW“, wymagana będzie lokalizacja magistrali o średnicy Ø500 od zbiorników na Górze Moraskiej w kierunku północnym do ul. Fr.Jaśkowiaka i dalej przez Radojewo do granic Poznania.

Dla doprowadzenia wody do terenów rezerwowanych pod zabudowę, lub zabudowanych lecz obecnie nie zaopatrywanych z systemu PSW, przewiduje się lokalizację sieci wodociągowej o średnicach Ø300 lub mniejszych, przy czym lokalizacja trasy powinna być przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zakłada się wymianę, modernizację i przełożenie istniejących magistral i rozdzielczej sieci wodociągowej oraz renowację i automatyzację  urządzeń wodociągowych: komór, zasuw itp. stosownie do potrzeb i rozwiązań technicznych, oraz zmian wynikających z zagospodarowania przestrzennego terenu, uwzględnianych w opracowywanych mpzp.

Zakłada się lokalizację projektowanych magistral zgodnie z orientacyjnymi trasami, przedstawionymi na rysunku nr 10/01, z dopuszczeniem ich korekty wynikłej na skutek zmiany priorytetu zagospodarowania terenu, przeszkód technicznych, czy zmiany technologii wykonania.

W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego należy wyodrębnić tereny przeznaczony pod publiczne studnie awaryjne.

 

 

Odprowadzenie ścieków KOMUNALNYCH

 

Odprowadzenie i oczyszczenie ścieków komunalnych w Poznaniu i okolicznych gminach realizowane będzie poprzez Poznański System Kanalizacyjny („PSK”).

Dla celów ochrony wód rzeki Warty i jej dorzecza przed zanieczyszczeniami spowodowanymi ściekami sanitarnymi spływającymi z obszaru Poznania i okolicznych gmin, w Studium jako konieczne uznaje się zachowanie istniejących i lokalizację nowych przedsięwzięć i obiektów związanych z „PSK”. Ważniejsze z nich wymieniono poniżej.

 

Oczyszczalnie ścieków

Zachowuje się Centralną Oczyszczalnię Ścieków („COŚ”) i Lewobrzeżną Oczyszczalnię Ścieków „LOŚ“. Dopuszcza się wszelkie niezbędne inwestycje w granicach terenu obu oczyszczalni.

 

Kolektory, przepompownie ścieków, rurociągi tłoczne, przelewy

Istnieje konieczność zachowania istniejących sieci kolektorów, kanałów i rurociągów tłocznych wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi: np. przepompowniami i przelewami, z dopuszczeniem ich rozbudowy i modernizacji w ramach istniejącej działki.

Przewiduje się lokalizację nowych kolektorów, (służących między innymi również dla odciążenia istniejącej 100-letniej kanalizacji ogólnospławnej z terenów śródmiejskich), a także modernizację istniejących niektórych kolektorów, przepompowni, przelewów i rurociągów tłocznych związanych z transportowaniem ścieków komunalnych z poszczególnych terenów zainwestowanych, oraz z rezerwowanych pod zabudowę, takich jak:

 

główny układ transportujący ścieki przez centrum Poznania do „LOŚ” i „COŚ” na który składa się budowa i renowacja:

Kolektora Górnej Strefy o średnicach od Ø1800-2400 z przelewem w rejonie Al. Niepodległości,

syfonu pod Wartą,

Kolektora Podolańskiego o średnicy Ø1200,

Kolektora Dolnej Strefy o średnicy Ø1600-2000,

pompowni Garbary (renowacja),

przelewu w pompowni,

rurociągu tłocznego od pompowni do ul. Szelągowskiej,

dolnego odcinka kolektora Prawobrzeżnego II,

pompowni Hetmańska,

rurociągu tłocznego od pompowni Hetmańska do Kolektora Prawobrzeżnego II,

renowacja przelewów w ulicach: Św. Jerzego, Kościelnej, D.Chłapowskiego, Królowej Jadwigi, Bóżniczej,

 

układ sieci transportującej ścieki z północnych rejonów Poznania: Moraska-Radojewa-Umultowa:

Kolektor Umultowski o średnicy rzędu Ø800,

Kolektor Sucholewski o średnicy rzędu Ø800,

Kolektor Moraski o średnicy rzędu Ø500-800,

 

układ sieci transportujący ścieki z terenów Strzeszyna:

Kolektor Strzeszyński o średnicy rzędu Ø400-800,

2 przepompownie ścieków,

rurociąg tłoczny od przepompowni do kolektora w ul. Lutyckiej,

 

układ sieci transportujący ścieki z terenów przyautostradowych:

Kolektor Junikowski Południowy o średnicy rzędu Ø1200-1400,

górny odcinek Kolektora Prawobrzeżnego II-iego o średnicy rzędu Ø1000-1200 + układ sieci i przepompowni w Szczepankowie, Starołęce, Pokrzywnie i Garaszewie, Krzesinach i Krzesinkach,

 

układ sieci niezbędny dla odciążenia istniejących kolektorów sanitarnych i ogólnospławnych:

Kolektor Naramowicki – II nitka,

Kolektor Przeźmierowski – II nitka,

Kolektor ul. Kościelnej,

Kolektor ul. Poznańskiej,

 Kolektor ul. Rycerskiej,

Kolektor deszczowy Nowa Bogdanka,

 

układ sieci kolektorów kanalizacji sanitarnej niezbędny dla odprowadzenia ścieków z okolicznych gmin:

Kolektor Umultowski – Sucholeski     - z Suchego Lasu,

Kolektor Przeźmierowski  - z wschodnich obszarów gminy Tarnowo Podgórne,

Kolektor Kierski – z części gminy Rokietnica,

Kolektor Junikowski Pd  - z części gminy Dopiewo,

Kolektor Junikowski  - z m. Lubonia,

Kolektor Szczepankowski – z części gminy Kleszczewo,

Kolektor Swarzędzki  - z m. Swarzędza i części gminy, Swarzędz i Kostrzyn,

Kolektor Kobylnicki  - z m. Pobiedziska i części gminy Pobiedziska i Swarzędz,

Kolektor Prawobrzeżny II – z m. Kórnika, Mosiny, oraz z części gminy Mosina i Komorniki.

 

 

Odprowadzenie ścieków komunalnych w Poznaniu z terenów zabudowanych jak i przewidzianych pod zabudowę wymaga wykonania szeregu kolektorów oraz sieci kanałów o mniejszych średnicach. W Studium wskazano orientacyjne trasy ich przebiegów na rys. nr 10/02. Trasy projektowanych kanałów i miejsca pod ich ułożenie oraz lokalizacja obiektów inżynierskich z nimi związanych, takich jak komory, przelewy, drugie nitki, pompownie itp., powinny być przewidziane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Z uwagi na prawie stuletni okres eksploatacji kanałów  (zwłaszcza ogólnospławnych), zły stan techniczny, przepełnienie, wskazana jest ich, renowacja przebudowa, lub dobudowanie drugiej nitki (w powiązaniu z przebudową układu komunikacyjnego: np. ul. Królowej Jadwigi, na terenie Wolnych Torów czy w ul. Hetmańskiej). Zakłada się modernizację, przełożenie i przebudowę istniejących kanałów i urządzeń związanych z ich funkcjonowaniem, stosownie do potrzeb i rozwiązań technicznych, oraz zmian wynikających z zagospodarowania przestrzennego terenu (zmiany te winny być uwzględniane w mpzp).

 

 

Odprowadzenie ścieków deszczowych

 

W zakresie odprowadzania ścieków deszczowych działania Miasta zakładają przejęcie zadań związanych z odprowadzeniem i oczyszczaniem ścieków deszczowych w Poznaniu przez operatora miejskiego, który ma zostać właścicielem sieci. Jeżeli zajdzie taka potrzeba, powierzone zadania realizować będzie poprzez Poznański System Kanalizacyjny („PSK”).

Poznań z uwagi na rzeźbę terenu, rzekę Wartę, przecinające go cieki i strumienie, oraz istniejącą w centrum miasta kanalizację ogólnospławną (100-letnią), będzie odbierał ścieki deszczowe w kilku zlewniach. W Studium jako priorytetową przyjęto zasadę maksymalnego  zatrzymania i oczyszczenia wód deszczowych w miejscu ich powstawania, w związku z czym zakłada się:

ograniczenie szybkiego odprowadzenia wód opadowych z terenów i wykorzystanie ich w miejscu powstawania,

lokalizację sieci kolektorów w deszczowych w poszczególnych zlewniach dla uzupełnienia sieci istniejącej,

lokalizację kanalizacji deszczowej odciążającej dla zlewni kanalizacji ogólnospławnej, obejmującej centrum lewobrzeżnego Poznania,

lokalizację w wypadkach konieczności szybkiego odprowadzenia wód deszczowych - sieci kanalizacyjnej ze zrzutem do najbliższego cieku w danej zlewni,

lokalizację przelewów burzowych na sieci kanalizacji ogólnospławnej i skierowanie części mieszniny ścieków  i wód opadowych (tylko przy deszczach nawalnych – nie częściej niż 10 razy w roku) bezpośrednio do odbiorników,

lokalizację zbiorników retencyjno – podczyszczających w zależności od możliwości terenowych (dla kolektorów odprowadzających wody opadowe z Śródmieścia Poznania),

w miarę możliwości zagospodarowywanie wód opadowych bezpośrednio na terenach działek w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej oraz w zabudowie wielorodzinnej i ich lokalne wykorzystanie,

zagospodarowywanie wód opadowych bezpośrednio na terenach działek przemysłowych, magazynowych, usługowych i parkingowych, poprzez budowę zbiorników odparowujących, nawierzchni przepuszczalnych, itp. (stosownie do warunków gruntowo-wodnych i możliwości terenowych),

wykorzystanie wód opadowych spływających z powierzchni czystych (np. dachy) na terenie działki,

w obiektach o dużym zanieczyszczeniu powierzchni związkami ropopochodnymi np. na stacjach benzynowych, myjniach dużych  parkingach itp., należy montować urządzenia sedymentacyjno-flotujące, osadniki i separatory itp.(zgodnie z przepisami),

odprowadzenie wód opadowych z ulic lokalnych i dojazdowych na terenach o niskiej intensywności zabudowy, terenach zielonych itp. (jeżeli konfiguracja terenu i poziom wód gruntowych na to pozwala) - w sposób powierzchniowy, lub wykonanie nawierzchni przepuszczalnej czy kanalików przykrawężnikowych.

Przewiduje się lokalizację systemu kanałów deszczowych w ulicach tylko w przypadkach, gdy ze względów na zagospodarowanie przestrzenne, układ wysokościowy, warunki gruntowo-wodne lub inne przeszkody terenowe, nie można dla odprowadzenia wód opadowych z obszaru Poznania zastosować metod związanych z maksymalnym zatrzymaniem i oczyszczeniem wód deszczowych w miejscu ich powstawania .

W niniejszym Studium jako konieczne uznaje się zachowanie kanałów i urządzeń  istniejących, w dobrym stanie technicznym. Dla odprowadzeniem wód deszczowych z terenów już zainwestowanych, jak i z rezerw terenowych należy, wykonać następujące przedsięwzięcia w poszczególnych zlewniach:

 

Zlewnia kolektora Bogdanka:

budowa nowego kolektora Bogdanka w ul. Armii Poznań, ze zbiornikiem retencyjnym przy ul. Szelągowskiej,

budowa kolektorów opaskowych dla ochrony stawów Sołackich wzdłuż ul.  Małopolskiej,

budowa kanału deszczowego w projektowanej trasie Św. Wawrzyńca-Grudzieniec z włączeniem do kolektora w ul. K.Pułaskiego,

budowa kolektorów na terenie Smochowic,

budowa kolektora Wierzbak na terenie Podolan, większych zbiorników retencyjnych na ww. kolektorze przy ul. Dojazd, Druskiennickiej i na terenie osiedla Literackiego,

rezerwa terenu pod rozbudowę zbiornika retencyjnego Bogdanki w rejonie ulic K.Puławskiego i Nad Wierzbakiem.

 

Zlewnia kolektora Górczynka:

przebudowa ww. kolektora w rejonie ulic Grunwaldzkiej i Bułgarskiej

budowa kolektora odciążającego w rejonie ulicy Góreckiej,

budowa zbiornika retencyjnego w rejonie ogródków działkowych na Świerczewie.

 

Zlewnia strumienia Junikowskiego:

budowa kolektora w ul. Bukowskiej

budowa w  kolektora w ul. Złotowskiej

budowa w ul. Szarotkowej.

 

Zlewnia rzeki Głównej:

budowa kolektora w ul. Bałtyckiej

budowa kolektora w ul. Krańcowej

budowa kolektora Zawadka oraz zbiornika retencyjnego.

 

Zlewnia rzeki Cybiny, strumieni Szklarka i Darzynka:

budowa kolektora wzdłuż północnej granicy jeziora Malta, z wylotem do Cybiny poniżej jeziora,

budowa kolektora w ul. Sępiej – Wł.Majakowskiego.

 

Zlewnia kolektora Piaśnica:

budowa przedłużenia kolektora Piaśnica do Szczepankowa oraz budowa kanału odciążającego z kolektora Chartynia do Stawu Olszak;

budowa 2-giej nitki ww. kolektora w ul. Krzywoustego na odcinku od III ramy do Chartowa,

budowa zbiorników retencyjnych w Szczepankowie - rejon ul. Bolesława Krzywoustego, w terenach zielonych - rejon ul. Inflanckiej, w terenach przemysłowych - rejon ul. Dziadoszańskiej

budowa kolektora w ul. Inflanckiej

budowa przedłużenia kolektora Żegrzynka do Szczepankowa i zbiorników retencyjnych w rejonie stacji PKP Poznań – Franowo

budowa przedłużenia kolektora Chartynia do Szczepankowa

przebudowa kolektora Chartynia na odcinku III Rama – tory PKP

budowa zbiornika retencyjnego w rejonie stacji PKP Poznań – Franowo.

 

Zlewnia kolektora Obrzyca:

budowa przedłużenia kolektora w ul. Hetmańskiej do III Ramy i dalej do torów PKP.

 

Zlewnia rzeki Warty:

budowa kolektora w ul. Kórnickiej, lub wariantowo w ul. Jana Pawła II i w ul. Berdychowo

budowa kolektora w ulicach: Minikowo, Sandomierska, Niżańska

budowa kolektora po południowej stronie autostrady.

 

Zlewnia Kolektora Wierzbak i cieku Golęcinka - rejon Strzeszyna:

rozbudowa kanałów w zlewni Wierzbaka

budowa kolektora Golęcinka wzdłuż ul. Koszalińskiej i budowa zbiornika retencyjnego w rejonie ulicy Lechickiej

przebudowa kolektora Strzeszyńskiego i budowa zbiornika retencyjnego.

 

Zlewnia kolektora Naramowickiego: budowa lokalnej kanalizacji.

Zlewnia rzeki Samica Kierska: budowa lokalnej kanalizacji.

Zlewnia Różanego Potoku, rowu Młyńskiego, rowu Moraskiego: budowa lokalnej kanalizacji.

Zlewnia rzeki Michałówki: budowa lokalnej kanalizacji z równoczesną przebudową istniejących cieków.

 

Odwodnienie III ramy komunikacyjnej m. Poznania:

III rama komunikacyjna m. Poznania częściowo przebiegać będzie w głębokim wykopie. Dla jej odwodnienia zachodzi potrzeba budowy nowego układu kanalizacyjnego w dnie wykopu, skąd wody opadowe zostaną skierowane do:

rzeki: Warty, Bogdanki, Głównej, Cybiny, Szklarki, Ceglanki i Strumienia Junikowskiego,

kolektorów: Naramowickiego, Chartyni, Piaśnicy, Obrzycy.

Ścieki deszczowe ze zlewni przeciętych wykopem zostaną przejęte poprzez odwodnienie III ramy.

 

Odwodnienie terenów przyautostradowych nastąpi poprzez projektowany:

kolektor Żabinka Północna, przedłużenie wzdłuż ul. Opłotki z budową zbiornika retencyjnego w rejonie ul. Głogowskiej

kolektor Kotówki w ul Nowe Kotowo

kolektor Żabinki na terenie Lubonia

zaleca się maksymalne zatrzymanie wód opadowych bezpośrednio na terenach przewidzianych pod zainwestowanie.

 

Na wylotach kanałów odwadniających III ramę komunikacyjną i autostradę należy (w miarę potrzeby) przewidzieć zbiorniki retencyjne wraz z urządzeniami podczyszczającymi. Na pozostałych wylotach kanałów odprowadzających do odbiorników wody opadowe z terenów o dużym zanieczyszczeniu powierzchni należy zastosować urządzenia podczyszczające.

Na terenach gdzie nie ma możliwości zatrzymania wód deszczowych w miejscu ich powstawania dla odprowadzenie ścieków deszczowych z terenów zabudowanych jak i przewidzianych pod zabudowę, wymaga jest lokalizacja szeregu kolektorów oraz sieci kanałów o mniejszych średnicach. W Studium wskazano orientacyjnie trasy ich przebiegów i lokalizację zbiorników retencyjnych na rys. nr 10/03. Sposób odprowadzenia wód deszczowych z danego terenu, wyznaczenie trasy projektowanych kanałów oraz miejsca lokalizacji obiektów inżynierskich z nimi związanych, takich jak: zbiorniki retencyjne, osadniki, separatory, ewentualne pompownie – należy określić w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Regulacji, pogłębienia i odnowy wymagają również rowy i cieki w mieście, służące do odbioru wód deszczowych.

 

 

10.4. Zaopatrzenie w ciepło i paliwa gazowe

 

Studium uwzględnia rozwój infrastruktury energetycznej określony w opracowaniu „Projekt założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla obszaru miasta Poznania”, przyjętym Uchwałą Nr LXXVII/905/III/2002 Rady Miasta Poznania z dnia 5 lutego 2002 r. jako „Założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla obszaru miasta Poznania”.

W projekcie tym określono zasady zgodne z ideą zrównoważonego rozwoju, oszczędności paliw, stosowania bardziej sprawnych technologii zmniejszających niekorzystny wpływ na środowisko. Prognoza energetyczna przyjęta w ww. opracowaniu uwzględnia rozwój urbanistyczny miasta jak i wiele innych czynników takich jak: polityka energetyczna państwa, ceny nośników energii pierwotnej i relacje między nimi, polityka kredytowa związana z termomodernizacją budynków i inwestycjami energetycznymi, ochrona środowiska (w tym docelowa likwidacja kotłowni węglowych), zmniejszenie zużycia energii związanej z postępem technicznym. W związku z powyższym niezbędne jest okresowe przeprowadzanie aktualizacji uchwalonych „Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło ...” w celu uaktualnienia bieżących bilansów energetycznych gminy.

Przewidywane lokalizacje planowanych gazociągów i ciepłociągów w wielu przypadkach, z uwagi na skalę rys. nr 10/04 i 10/05, a także brak szczegółowych zamierzeń inwestycyjnych mogą ulec zmianie i należy je traktować orientacyjnie, a uściślenie przebiegu winno nastąpić na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub innych szczegółowych opracowań np. planów zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla wybranych obszarów miasta Poznania.

10.4.1. Rozwój gazownictwa sieciowego

Rozwój sieci gazowych średniego i średniego podwyższonego ciśnienia

W „Projekcie założeń ...” przewidywane do 2015 roku szczytowe obciążenie sieci gazowych wyniesie 2125MW (260 tys. m3n/h gazu wysokometanowego) i może być pokryte z istniejących stacji redukcyjno-pomiarowych pierwszego stopnia z obecną nominalną przepustowością stacji redukcyjnych wysokiego ciśnienia. Nowe gazyfikacje realizowane będą w oparciu o istniejące i rozbudowywane sieci gazowe średniego ciśnienia oraz planowane nowe gazociągi średniego i średniego podwyższonego ciśnienia. Rozbudowa ważniejszych gazociągów ma na celu podłączenie odbiorców znajdujących się w zasięgu obsługi tejże sieci, względnie podłączenie odbiorców z terenów stanowiących rezerwy inwestycyjne miasta Poznania.(rys. nr 10/04)

Przewidywane do rozbudowy ważniejsze gazociągi średniego ciśnienia związane z poprawą warunków rozpływu gazu w sieci oraz przyłączeniem nowych odbiorców przedstawiono w poniższej tabeli.

 

 

L p

 

Przewidywane orientacyjne lokalizacje planowanych i rozbudowywanych gazociągów *

 

Uwagi

1.

ul. Złotowska

spinający istniejące sieci

2.

ul. Kolejowa

rejon Łazarza – głównie dla likwidacji niskiej emisji zanieczyszczeń

3.

ulice R.Traugutta - Przemysłowa

rejon Wildy – likwidacja niskiej emisji zanieczyszczeń, zasilanie obszaru -Wolne Tory

4.

ulice Bukowska – Zwierzyniecka

rejon ulicy Zwierzynieckiej

5.

ul. Chrzanowska

tereny przyautostradowe (część wschodnia)

6.

ul. Sycowska

tereny przyautostradowe (część zachodnia)

7.

ulice Kobylepole – Darzyńska

obszar od terenu PKP do ul. Michałowo

8.

ul. Obornicka

zasilenie częściowo terenu Podolan oraz rezerw w sąsiedztwie osiedli Marysieńki i Hulewiczów

9.

ul. Ostrowska – włączenie od stacji redukcyjnej w/c w Gądkach

tereny przyautostradowe (część wschodnia)

10

rejon Lotniska Krzesiny

tereny przyautostradowe (część wschodnia)

11.

ulice Głuszyna – Sypniewo

przyległe tereny

12.

ul. Czwartaków

do Energocentrum na terenie HCP

13.

rejon ul. Milczańskiej

Malta - Dekor

14.

ul. Janikowska

Zakłady Spirytusowe

15.

ul. Abp A. Baraniaka

przyległe tereny

* do uściślenia w szczegółowych opracowaniach i mpzp

 

            W Poznaniu planuje się także gazociągi o ciśnieniu średnim podwyższonym 1,6 MPa mające doprowadzić gaz do zasilania procesów energetycznych (w tym turbin gazowych).

Poniżej przedstawiono przewidywane lokalizacje gazociągów średniego podwyższonego ciśnienia.

 

Lp

Przewidywane lokalizacje planowanych gazociągów *

Uwagi

1.

 

 

2.

Od stacji redukcyjnej wysokiego ciśnienia w Zalasewie do ul.Szwajcarskiej

 

ul.Gdyńska – od stacji redukcyjnej wysokiego ciśnienia „Gdyńska”

do Kompanii Piwowarskiej S.A.

 

 

do EC II - Karolin

* do uściślenia w szczegółowych opracowaniach i mpzp

 

W najbliższej perspektywie dla przeprowadzenia zmian w gospodarce energetycznej gminy przyjęto zasadę nadania priorytetu zaopatrzenia w gaz sieciowy, gdy zasilanie z miejskiej sieci cieplnej korzystającej z ciepła wytworzonego w skojarzeniu z produkcją energii elektrycznej jest ekonomicznie nieuzasadnione.

 

Rozwój gazociągów wysokiego ciśnienia

            Na terenie miasta Poznania przewiduje się lokalizację gazociągu wysokiego ciśnienia, który włączony zostanie do dwóch istniejących gazociągów wysokiego ciśnienia DN300 przed istniejącą stacją redukcyjną gazu przy ul. Gdyńskiej i zakończony na terenie Elektrociepłowni EC I – Garbary.

Rozbudowa stacji redukcyjnych wysokiego ciśnienia

Doprowadzenie gazu do terenów przyautostradowych będzie wymagało zwiększenia przepustowości stacji redukcyjnej wysokiego ciśnienia w Gądkach i wykonania podłączenia tej stacji z kierunku gminy Kórnik.

Przy znacznym wzroście zapotrzebowania na gaz w rejonie Morasko – Radojewo – Umultowo przewiduje się zwiększenie przepustowości istniejącej stacji redukcyjnej wysokiego ciśnienia „Radojewo”.

Strefy kontrolowane dla gazociągów

Wszystkie planowane gazociągi wymagają zachowania stref kontrolowanych o szerokościach zgodnych z obowiązującymi przepisami.

Lokalizacja obiektów budowlanych względem istniejących gazociągów powinna być zgodna z wymaganiami zawartymi w przepisach, według których sieć ta została wybudowana.

 

10.4.2. Rozwój ciepłownictwa

 

Rozwój sieci cieplnych

   Doprowadzenie ciepła do nowych odbiorców realizowane będzie poprzez włączenie do istniejących sieci cieplnych oraz poprzez budowę nowych ciepłociągów. System zaopatrzenia w ciepło pokazano na rysunku nr 10/05.

W najbliższej perspektywie dla przeprowadzenia zmian w gospodarce energetycznej gminy należy przyjąć zasady:

maksymalnego wykorzystania możliwości zaopatrzenia w ciepło produkowane w skojarzeniu z produkcją energii elektrycznej,

nadanie priorytetu I stopnia zaopatrzenia w ciepło sieciowe obszarów objętych zasięgiem miejskiej sieci cieplnej oraz planowanych obszarów o zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, zwartej, wielokondygnacyjnej i zabudowie przemysłowej, pod warunkiem uzasadnienia tych rozwiązań każdorazowo wykonanym rachunkiem ekonomicznym.

 

Przewidywane orientacyjne lokalizacje ciepłociągów przedstawiono poniżej.

 

Lp

Przewidywane orientacyjne lokalizacje planowanych ciepłociągów *

1.

ul. Nowa Naramowicka od ul. Łużyckiej do torów PKP

2.

rejon III Ramy Komunikacyjnej – po północnej stronie os. Wilczy Młyn

3.

rejon ul. Gdyńskiej w kierunku Czerwonaka

4.

od ul. Druskiennickiej do os. WAM na Strzeszynie

5.

rejon ul. Garbary od dworca PKP Garbary do ul. Królowej Jadwigi

6.

od ul. Jana Pawła II w kierunku „Łaciny”

7.

rejon ul. B.Krzywoustego – tory PKP Franowo – ul. Michałowo

8.

obszar PCL Franowo – Żegrze

9.

rejon ulic Hetmańska – Górecka w kierunku ul.K.Arciszewskiego

10.

rejon terenów MTP przy  ul. F.Roosevelta – Święcickiego - Śniadeckich z odgałęzieniem w kierunku Łazarza i ZNTK

11.

rejon ul. Towarowej w kierunku Wolnych Torów

12.

Wilda – od ul. Dolna Wilda  w rejon ul. A.Chłapowskiego

13.

rejon ul. Grochowskiej do Terenu Gospody Targowej

14.

rejon ul. Dąbrowskiego do ciepłowni WZMOT

15.

od terenu MTP w rejon ul. Wojskowej i ul. J. Matejki

16

rejon ul. Jeleniogórskiej

17

rejon ul. Kopanina w kierunku Kotowa

do uściślenia w szczegółowych opracowaniach branżowych i mpzp

 

Rozwój sieci parowych

            Na terenie miasta Poznania planuje się poprowadzić trzy parociągi:

z elektrociepłowni EC II Karolin do ZZE Centra,

z elektrociepłowni EC I Garbary do terenu u zbiegu ulic Północnej i Garbary,

z elektrociepłowni EC II Karolin w kierunku do Kompanii Piwowarskiej.

 

Planowane źródła ciepła

  W Studium przewiduje się następujące zmiany:

wykorzystanie elektrociepłowni EC zlokalizowanej na terenie Zakładów HCP jako źródła szczytowo-rezerwowego po stronie zachodniej miasta dla systemu ciepłowniczego miasta, jako EC – Energocentrum;

alternatywnie rozważa się  możliwość ewentualnej lokalizacji źródła przy ul. Świerzawskiej tj. EC – Zachód; zasilenie tej elektrociepłowni planuje się gazem o ciśnieniu 0,4 MPa z gazociągu średniego ciśnienia w ul. Bułgarskiej;

przewidywana możliwość budowy źródła EC w miejsce istniejącej ciepłowni Kopanina;

zmianę opalania istniejącej EC I Garbary z węglowo – olejowo – gazowego na gazowo – olejowe, docelowo wyłącznie gazowe - w związku z czym przewiduje się doprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia.

System zaopatrzenia miasta w ciepło z miejskiej sieci cieplnej oraz lokalizacje źródeł ciepła pokazano na rysunku nr 10/05.

 

Planowane przepompownie sieciowe

Przewiduje się budowę lokalnych przepompowni sieciowych na terenie miasta w rejonie Jeżyc i Grunwaldu - rejon ulic K.Janickiego i J.H.Dąbrowskiego oraz L.Zamenhofa, Hetmańska.

Uściślenie lokalizacji planowanych przepompowni nastąpi na etapie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub innych szczegółowych opracowań.

 

 

 

10.4.3.  Zaopatrzenie w ciepło i paliwa gazowe - wnioski

Kierunki rozwoju sieci cieplnych i gazowych w Poznaniu, w tym plany przedsiębiorstw energetycznych działających na terenie miasta, winny stwarzać możliwości kompleksowego rozwiązania problemu dostarczenia wystarczającej ilości energii i ciepła mieszkańcom i podmiotom gospodarczym, wykorzystując do tego celu istniejący system sieci ciepłowniczej lub istniejący system gazu sieciowego. Nie wyklucza to w indywidualnych przypadkach zastosowania innych rozwiązań, szczególnie opartych o niekonwencjonalne źródła energii.

Jednym z kierunków polityki energetycznej i ekologicznej państwa, a także miasta, jest ciągłe zmniejszanie zużycia energii pierwotnej dla celów komunalnych i mieszkaniowych oraz zastępowanie jej energią odpadową i odnawialną. Na terenie miasta znajdują się takie możliwości, choć nie są one bardzo duże. Należą do nich:

wykorzystanie zasobów biogazu (głównie dla potrzeb własnych oczyszczalni) i ciepła ze ścieków z oczyszczalni ścieków,

wykorzystanie odpadów komunalnych do celów energetycznych (najlepiej jako moduł technologiczny w EC II Karolin o mocy około 50MW),

wykorzystanie energii wód geotermalnych nad jeziorem Malta – na cele rekreacji i potrzeb obiektów lokalnych,

wykorzystanie energii promieniowania słonecznego do potrzeb ogrzewania i przygotowania ciepłej wody – dla budownictwa mieszkalnego rozproszonego,

wykorzystanie biomasy do ogrzewania budynków,

wykorzystanie ciepła niskopotencjalnego odpadowego i ze środowiska za pomocą pomp ciepła do potrzeb ogrzewania i przygotowania ciepłej wody.

 

Najważniejszymi kryteriami, według których należy oceniać i przyjmować sposób rozwiązania powyższych problemów, są:

wskaźniki ekonomiczne,

scenariusze polityki energetycznej państwa, w tym obniżanie wskaźników energetyczno-ekologicznych stosowanych technologii - co prowadzi do zmniejszania zużycia energii pierwotnej i obciążenia środowiska,

polityka taryfowa Urzędu Regulacji Energetyki,

polityka społeczna gminy,

bezpieczeństwo energetyczne gminy.

Niezależnie od powyższego, ze względów bezpieczeństwa użytkowania systemów sieciowych, konieczne jest prowadzenie prac odtworzeniowych i modernizacyjnych dla sieci o wysokim wskaźniku uszkodzeń i bardzo słabych parametrach.

 

 

10.5. elektroenergetyka

 

Jak wynika z założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla obszaru miasta Poznania, przyjętych uchwałą Rady Miasta Poznania nr LXXVII/905/III/2002 z dnia 5 lutego 2002 r., w najbliższych latach spodziewać się należy wzrostu zużycia energii elektrycznej oraz intensywniejszego rozwoju inwestycji budowlanych na niektórych obszarach miasta. Wymagać to będzie rozbudowy istniejących Głównych Punktów Zasilania (GPZ)
i lokalizacji nowych na terenie miasta i w pobliżu jego granic.

 

10.5.1.  Sieć WN - 110 kV

W najbliższej przyszłości przewiduje się budowę następujących GPZ – ów na terenie miasta:

do roku 2010 – GPZ Szczepankowo, rozdzielnia 110 kV, a docelowo GPZ Garaszewo na terenie rezerwowanym dotychczas pod stację 400/110 kV, powiązany z siecią WN - 110 kV na terenie Poznania i ze stacją 400/110 kV Kromolice.

w latach 2010 do 2015 – GPZ Towarowa, GPZ Morasko,

około roku 2015 i później – GPZ Polanka, GPZ Naramowice II, GPZ Strzeszyn oraz GPZ Świerzawska (w przypadku budowy EC - Zachód).

W planach zagospodarowania przestrzennego należy zatem przewidzieć rezerwę terenów pod GPZ-y i linie 110 kV.

W roku 2005 wybudowano wnętrzowy GPZ Jeżyce oraz linię kablową 110 kV GPZ Jeżyce - GPZ Pogodno z możliwością wcięcia do planowanego GPZ-u Świerzawska. W roku 2006 planuje się powiązanie GPZ - u Jeżyce z GPZ - em Bema. Inwestycje te zwiększą pewność zasilania istniejących i nowych odbiorców w centrum miasta i pozwolą zaspokoić przewidywany kilkukrotny wzrost obciążenia.

W związku z problemami zasilania Szczepankowa, a także planowanym szybkim rozwojem tych rejonów, spowodowanym m.in. budową autostrady, należy zrealizować GPZ Szczepankowo, a także powiązania z siecią elektroenergetyczną 110 kV zlokalizowaną w gminach sąsiednich, przez co zostaną odciążone GPZ - y Poznań Południe, Górczyn i Krauthofera. Konieczne też będzie wzmocnienie zasilania sieci 110 kV od strony sieci NN w południowej części miasta.

Poprawę warunków zasilania w części środkowej miasta ma zapewnić budowa GPZ - ów Towarowa i Polanka. Zasilanie GPZ - u Towarowa przewiduje się z wcięcia do linii kablowej 110 kV GPZ Bema – GPZ Jeżyce, natomiast GPZ Polanka w obecnej wersji miałby być zasilany z wcięcia do planowanej linii kablowej 110 kV GPZ Garbary – GPZ Bema.

Budowa nowych GPZ - ów w północnej części miasta związana będzie z realizacją wcięć do istniejących napowietrznych linii 110 kV: GPZ - u Naramowice II  do linii Piątkowo – Czerwonak a GPZ - u Morasko do linii Kiekrz – Piątkowo.

Ze względów krajobrazowych planowana jest budowa GPZ - u Morasko w wykonaniu wnętrzowym

i zasilenie go liniami kablowymi 110 kV - powiązanie z GPZ-em Czerwonak i ww. linią Kiekrz – Piątkowo. Ewentualna budowa dalszych GPZ-ów w części północnej miasta wymagałaby większych inwestycji sieciowych.

Zgodnie z założeniami do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla obszaru miasta Poznania GPZ-y Towarowa, Polanka i Świerzawska będą również budowane jako wnętrzowe.

Na zasilanie miasta wpłynie też dokończenie kompleksowej modernizacji rozdzielni 110 kV w stacji 220/110/15 kV Czerwonak, potrzebnej dla współpracy z ECII - Karolin.

Dla realizacji potrzeb odbiorców przemysłowych przewiduje się modernizację linii 110 kV Poznań Południe – Starołęka.

Budowa nowych stacji 110/15 kV w pobliżu granic Poznania pozwoli na przyłączenie nowych licznych odbiorców pojawiających się na terenach zlokalizowanych na obrzeżach Poznania, w tym związanych z aktywnością gospodarczą w obszarze przyległym do autostrady.

Studium dopuszcza możliwość przebudowy istniejących linii napowietrznych WN-110 kV na kablowe, zgodnie z przyjętą zasadą proponowaną dla całego miasta systematycznej wymiany istniejących linii napowietrznych oraz projektowania nowych linii WN-110 kV jako kablowych. Obecnie przesądzono już o zasilaniu liniami kablowymi WN 110 kV następujących planowanych GPZ-ów: Morasko, Towarowa, Polanka, Strzeszyn i Świerzawska.

Taką samą zasadę przyjęto w stosunku do istniejących GPZ-ów – możliwość sukcesywnej zmiany z napowietrzno - wnętrzowych na wnętrzowe (w pierwszej kolejności proponuje się GPZ Rataje przy ul. abpa A.Baraniaka), co jest niezwykle istotne z uwagi na intensywną zabudowę miasta i dbałość o ład przestrzenny.

 

10.5.2.  Sieć WN – 220 kV i 400 kV

     Na terenie miasta dopuszcza się:

budowę fragmentu przewidywanej elektroenergetycznej linii dwutorowej o napięciu 400 kV,

      która realizowana będzie po trasie istniejącej linii 220 kV Plewiska – Piła Krzewina,

ewentualną przebudowę istniejącej linii elektroenergetycznej o napięciu  220 kV relacji Plewiska – Czerwonak na linię o napięciu 400 kV, względnie na linię wielotorową, wielonapięciową.

Poza terenem miasta Poznania, w ramach rozwoju elektroenergetycznej sieci przesyłowej, istotnej dla prawidłowego zasilania Poznania, realizowana jest obecnie dwutorowa linia Plewiska – Ostrów, która na odcinku Plewiska – Kromolice budowana jest po trasie istniejącej linii 220 kV Plewiska – Konin, jako linia czterotorowa, wielonapięciowa.

Przewidywana jest także budowa:

stacji 400/110 kV Kromolice oraz linii dwutorowej 400 kV Kromolice – Pątnów, z możliwością podwieszenia torów 110 kV, po trasie  istniejącej linii 220 kV Plewiska – Konin,

linii 400 kV Plewiska – Bydgoszcz Zachód.

Wymienione obiekty sieci przesyłowej znacznie wzmocnią pewność zasilania sieci 110 kV z krajowego systemu elektroenergetycznego 400 kV i zapewnią pokrycie ewentualnego wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną, między innymi, odbiorców miasta Poznania.      

 

10.5.3.  Sieć SN

W zakresie rozwoju sieci rozdzielczej SN na obszarze miasta Poznania, zgodnie z wymienionymi na wstępie założeniami do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, prognozuje się w okresie od 2001 do 2015 roku zwiększenie liczby miejskich stacji transformatorowych (MST) o ok. 520,  a konsumenckich (K  i K/E) o ok. 440 ( ok. 80 ciągów liniowych), z zastrzeżeniem, że liczba stacji konsumenckich może ulec zmniejszeniu w przypadku budowy stacji wielotransformatorowych.

Istniejąca sieć napowietrzna SN będzie systematycznie wymieniana na kablową.

Ustala się, aby istniejące w budynkach mieszkalnych miejskie stacje transformatorowe (MST) (w całości lub tylko same transformatory) wyprowadzać z budynków do stacji wolnostojących lub “kesonów”.

W przypadku konieczności pozostawienia stacji w budynku należy fundament pod transformatorem wydzielić z całości fundamentów budynku. Powyższe należy stosować jako obowiązującą zasadę przy budowie nowych MST.

W zabudowie usługowej preferowana będzie budowa miejskich stacji transformatorowych wbudowanych w budynki o innym przeznaczeniu.

 

Oddziaływanie na środowisko obiektów elektroenergetycznych WN i NN  

Linie i stacje elektroenergetyczne wysokich i najwyższych napięć emitują pole elektromagnetyczne niejonizujące o częstotliwości 50 Hz.

Lokalizowanie ww obiektów oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku muszą być zgodne z obowiązującymi aktami prawnymi.

Obecnie dopuszczalnymi wartościami składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego są: 1 kV/m dla terenów zabudowy mieszkaniowej oraz 10 kV/m dla miejsc dostępnych dla ludności. Przyjmuje się obecnie, że graniczna wielkość 1 kV/m wzdłuż napowietrznych linii elektroenergetycznych znajduje się w odległości:

14,5 m od skrajnego przewodu linii 110 kV (20 m od osi linii),

35 m od osi linii 220 kV w obu kierunkach,

35 m od osi planowanej dwutorowej linii 400 kV Plewiska Piła – Krzewina.

Dla terenów znajdujących się w granicach podanych wielkości obowiązują następujące ustalenia:

zabrania się lokalizować budynki mieszkalne i inne (zwłaszcza szpitale, internaty, żłobki, przedszkola itp.), przeznaczone na stały pobyt ludzi,

dopuszcza się realizację obiektów związanych z działalnością gospodarczą, turystyczną i rolną przeznaczonych na czasowy pobyt ludzi, przy spełnieniu wszystkich aktualnie obowiązujących przepisów. W tych przypadkach konieczne jest uzgodnienie warunków lokalizacji projektowanych obiektów i zagospodarowania terenu z właścicielem przedmiotowej linii.

Dla stacji elektroenergetycznych przyjmuje się obecnie, że  ogrodzenie zewnętrzne stacji stanowi granicę oddziaływania pola elektromagnetycznego.

Dla linii i stacji elektroenergetycznych wysokich napięć Studium nie przewiduje wyznaczania obszarów ograniczonego użytkowania, przyjmując, że jedynym właściwym rozwiązaniem jest wykup niezbędnych gruntów przez gestora sieci.

 

10.5.5. Wnioski

Stopień obciążenia mocą szczytową  większości GPZ - ów 110/SN wynosi 25 do 50%. W trzech GPZ - ach przekracza 60%. Planowany wzrost zapotrzebowania energii elektrycznej w niektórych rejonach miasta może spowodować w kilku GPZ – ach znaczny  wzrost mocy szczytowej; dotyczy to w szczególności GPZ-ów Górczyn, Poznań Południe, Starołęka, Karolin i Czerwonak.

Planowany wzrost obciążenia powinien spowodować podjęcie decyzji o budowie nowych GPZ – ów w celu skrócenia mocno dociążonych ciągów linii SN i odciążenia sąsiednich GPZ - ów. Dotyczy to głównie południowej części miasta – Fabianowa, Kotowa, Szczepankowa i Krzesin.

Konieczne będą decyzje o wymianie w GPZ - ach transformatorów na jednostki o większych mocach.

Przy dzisiejszej strukturze sieci 110 kV w części południowej i północnej miasta zasilanie większości nowych stacji 110 kV/SN może być zrealizowane poprzez ,,wcięcia’’ do istniejących linii 110 kV.  Może to spowodować znaczne pogorszenie warunków eksploatacji sieci rozdzielczej 110 kV i konieczność powrócenia do rozmów z gestorem sieci elektroenergetycznej najwyższych napięć na temat budowy nowych stacji NN/110 kV dla poprawy niezawodności zasilania aglomeracji poznańskiej. Obecnie planowana jest budowa elektroenergetycznej stacji 400/110 kV Kromolice, zlokalizowanej na terenie powiatu poznańskiego

Uwaga:

Planowane lokalizacje w wielu wypadkach z uwagi na skalę mapy oraz brak szczegółowych zamierzeń inwestycyjnych traktować należy orientacyjnie, uściślenie ich lokalizacji winno nastąpić na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub innych szczegółowych opracowań.

 

 

10.6.  Telekomunikacja

 

10.6.1. Sieć przewodowa

W najbliższych latach planuje się dalszą rozbudowę sieci dostępowych (zarówno tradycyjnych jak i w technologii FITL) - w szczególności tam, gdzie powstają nowe osiedla mieszkaniowe, centra handlowe i biznesowe. Budowane będą nowe ciągi kanalizacji teletechnicznej, metaliczne i światłowodowe linie kablowe (kanałowe i doziemne), szafy kablowe i szafy dostępowe ONU. Nie planuje się budowy nowych budynków z przeznaczeniem na węzły usługowe. W celu zwiększenia penetracji usług szerokopamowych w technologii ADSL, planowana jest budowa nowych węzłów i rozbudowa już istniejących.

Przewiduje się również rozbudowę sieci światłowodowej miejscowej, międzymiastowej i międzywojewódzkiej.

Miejska i dalekosiężna sieć łączności wojskowej realizowana jest jako kablowa doziemna oraz w wynajętej kanalizacji. Obowiązuje warunek uzgadniania z odpowiednią jednostką wojskową projektów wszystkich obiektów budowlanych w sąsiedztwie kabli telekomunikacji wojskowej oraz zachowania  pasa terenu wolnego od zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Planuje się rozbudowę i modernizację infrastruktury światłowodowej związanej z miejską siecią komputerową i ogólnopolską siecią optyczną poprzez budowę  niezależnej kanalizacji i rurociągów kablowych wraz z kablami światłowodowymi.

Plany rozbudowy wyżej wymienionych sieci obejmują obszar całego miasta. Docelowo planowane jest przyłączenie wszystkich szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponad gimnazjalnych przy współpracy z Urzędem Miasta Poznania oraz obiektów administracji rządowej i samorządowej (usprawnienie funkcjonowania administracji ze szczególnym uwzględnieniem ich funkcji obronnych), szkół i uczelni wyższych.

Planowana jest również rozbudowa infrastruktury teletechnicznej monitoringu wizyjnego oraz systemu służb ratowniczych i bezpieczeństwa publicznego Miasta Poznania.

 

10.6.2. Zasady lokalizacji obiektów telefonii komórkowej

W celu uporządkowania przestrzeni miejskiej w Studium określa się generalne zasady lokalizowania obiektów telefonii komórkowej na terenie Poznania.

W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego powinno nastąpić określenie potencjalnych miejsc i warunków lokalizowania ww. obiektów.

Zasady generalne:

wyklucza się możliwość lokalizacji obiektów telefonii komórkowej na obszarach cennych kulturowo, chyba że Miejski Konserwator Zabytków postanowi inaczej;

nowe obiekty nie mogą przesłaniać widoków i panoram z punktów wyszczególnionych w Studium, ani też stanowić przestrzennej konkurencji dla istniejących ogólnomiejskich lub lokalnych dominant o pozytywnym charakterze.

Zasady uzupełniające, określone w odniesieniu do podziału miasta na: tereny wyłączone z zabudowy, tereny o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania oraz tereny przeznaczone pod zabudowę, zawarte zostały w rozdziałach poświęconych poszczególnym strefom i podstrefom.

 

10.6.3. Oddziaływanie na środowisko obiektów telekomunikacyjnych wykorzystujących systemy radiowe

Głównymi rodzajami źródeł sztucznych pól elektromagnetycznych występujących w naszym otoczeniu, oprócz linii elektroenergetycznych, są:

-   obiekty radiokomunikacyjne;

-   stacje radiolokacyjne.

Studium uwzględnia wszystkie istniejące tego typu obiekty. Warunki lokalizacji nowych obiektów, zgodne z obowiązującymi aktami prawnymi, powinny być określone w planach miejscowych lub innych opracowaniach szczegółowych.

W radiokomunikacji wykorzystywane są urządzenia wytwarzające pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od około 0,1 MHz do około 100 GHz.

Obiektami radiokomunikacyjnymi o istotnym z punktu widzenia ochrony środowiska oddziaływaniu są:

-   duże radiowo-telewizyjne centra nadawcze;

-   stacje bazowe telefonii komórkowych.

Na terenie m. Poznania występują najbardziej rozpowszechnione sieci stacji radiowych nadających na falach ultrakrótkich i sieci stacji telewizyjnych.

Stacje ultrakrótkofalowe i telewizyjne są źródłami pól o częstotliwościach od około 90 MHz do około 900 MHz. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych mogą występować w odległościach do około 300 metrów od anten takich stacji, lecz na znacznych wysokościach nad poziomem otaczającego terenu - zwłaszcza, jeżeli są to stacje dużej mocy, lokalizowane poza terenami miejskimi. Z reguły stacje takie mają wysokie maszty kratownicowe, będące konstrukcjami wsporczymi dla anten. Stacje nadawcze lokalizowane w centrach miast mają z reguły dużo mniejsze moce, a tym samym - zasięgi występowania pól o wartościach wyższych od dopuszczalnych są także mniejsze.

Urządzenia nadawcze radiowe i telewizyjne muszą odpowiadać międzynarodowym wymaganiom technicznym i są praktycznie identyczne we wszystkich krajach. Ze względu na krajowe przepisy ochronne, w Polsce stacje dużej mocy są lokalizowane tak, aby ich anteny były bardziej oddalone od miejsc dostępnych dla ludności, niż się to stosuje w innych krajach.

Stacje bazowe telefonii komórkowych są obecnie najbardziej rozpowszechnionym rodzajem obiektów radiokomunikacyjnych. W Polsce istnieją sieci telefonii komórkowych wykorzystujących częstotliwości od 450 do 1800 MHz.

W otoczeniu typowych stacji bazowych telefonii komórkowej GSM pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych występują nie dalej niż kilkadziesiąt metrów od samych anten i na wysokości ich zainstalowania. W praktyce, w otoczeniu anten stacji bazowych GSM znajdujących się w miastach, a więc najbardziej rozpowszechnionych, pola o wartościach wyższych od dopuszczalnych w praktyce nie występują dalej niż 25 metrów od anten, na wysokości zainstalowania tych anten.

Polskie przepisy ochronne, bardziej rygorystyczne od przepisów stosowanych w innych krajach, wymuszają stosowanie odmiennych sposobów mocowania anten stacji bazowych, tak aby były one znaczniej niż w innych krajach oddalone od miejsc dostępnych dla ludności.

Związane z lotniskami cywilnymi i wojskowymi urządzenia radiolokacyjne takie jak radiolokatory i radiolatarnie zazwyczaj wytwarzają impulsowe pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od kilkuset MHz do stu kilkudziesięciu GHz. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych mogą występować do odległości kilkuset metrów od anten stacji radiolokacyjnych, na wysokości zainstalowania tych anten. W związku z tym w zasięgu oddziaływania powyższych pól mogą obowiązywać ograniczenia w dopuszczalnej wysokości budynków.

Konieczne jest stworzenie systemu monitoringu środowiska w odniesieniu do pól elekromagnetycznych.

Na podstawie raportu oddziaływania na środowisko wyznacza się obszary, w których gęstość mocy pól  elektromagnetycznych przekracza wartość dopuszczalną w miejscach dostępnych dla ludności. Zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi winny być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem obiektu. W przeciwnym przypadku wojewoda tworzy w drodze rozporządzenia obszar ograniczonego użytkowania.

Oddziaływanie istniejących obiektów może ulegać zmianom wraz ze zmianą ich parametrów, zatem zachodzi konieczność  przeprowadzania okresowych pomiarów przez odpowiednie służby

Uwaga:

Planowane trasy jak i lokalizacje urządzeń w wielu wypadkach ze względu na brak szczegółowych zamierzeń inwestycyjnych, traktować należy orientacyjnie, uściślenie ich lokalizacji winno nastąpić na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub innych szczegółowych opracowań.

10.7.  Gospodarka odpadami

 

      W dziedzinie gospodarki odpadami istnieje pilna potrzeba podjęcia w skali miasta szeregu działań, które umożliwiłyby sukcesywny rozwój systemu selektywnej zbiórki, recyklingu i utylizacji odpadów komunalnych. Niezbędne będzie także wdrożenie nowych technologii, dzięki którym nastąpi zmniejszenie szkodliwości i redukcja ilości odpadów przemysłowych.

 

Priorytetowe działania winny obejmować przede wszystkim:

systematyczne zwiększanie poziomów odzysku i recyklingu odpadów komunalnych;

budowę instalacji do odzysku i utylizacji odpadów komunalnych;

budowę instalacji do termicznej utylizacji odpadów medycznych, przemysłowych i komunalnych;

utworzenie tzw. Punktów Gromadzenia Odpadów Problemowych w celu wydzielenia odpadów niebezpiecznych i wielkogabarytowych ze strumienia odpadów komunalnych;

·          poszerzenie terenów składowiska odpadów w Suchym Lesie w celu utworzenia pasa zieleni izolacyjnej zgodnie z przepisami prawnymi, z dopuszczeniem lokalizacji obiektów budowlanych dla obsługi i prawidłowego funkcjonowania składowiska z bezwzględnym zakazem składowania odpadów na tym terenie;

dalsze wykorzystanie osadów ściekowych i budowa instalacji do wysokotemperaturowego osuszania i unieszkodliwiania termicznego odpadów Centralnej Oczyszczalni Ścieków;

rekultywację dawnego składowiska odpadów komunalnych przy ul. Naramowickiej;

prowadzenie stałego monitoringu i likwidację dzikich wysypisk.

 

Lokalizacje instalacji do odzysku i utylizacji odpadów komunalnych na terenie miasta Poznania proponowane są w rejonie ulic Gdyńskiej i Bałtyckiej. Inne alternatywne lokalizacje znajdują się poza granicami miasta i wymagałyby umów z poszczególnymi gminami.

Lokalizacja instalacji do termicznej utylizacji odpadów medycznych i przemysłowych sugerowana jest także w rejonie ulicy Bałtyckiej.

Punkty Gromadzenia Odpadów Problemowych mogą powstawać na terenach przeznaczonych pod zabudowę. Istniejące obiekty gospodarki odpadami mogą podlegać modernizacji i rozbudowie, natomiast lokalizacje nowych zakładów recyklingu oraz baz technicznych, wyposażonych w sortownie, stanowiska do belowania odpadów, stanowiska do czasowego gromadzenia odpadów problemowych i wielkogabarytowych dopuszcza się tylko na terenach przemysłowych typu P2n, P2sw i P3n.

 

 

10.8.  Cmentarze

 

W perspektywie 15 - 20 lat nie przewiduje się budowy nowych cmentarzy. Planowane jest jedynie poszerzenie cmentarza komunalnego nr 1 Miłostowo o powierzchnię 13,26 ha od strony ul. Warszawskiej, co pozwoli na 15-letni okres jego eksploatacji.

Normalne funkcjonowanie cmentarza komunalnego Junikowo potrwa około 2 lat, jednakże po tym czasie nadal będą mogły się odbywać pogrzeby do istniejących grobów.

Organizacja pochówków zmarłych parafian będzie możliwa także na czynnych cmentarzach parafialnych, z których do rozbudowy (powiększenia terenu) przewiduje się cmentarze przy ulicy Morasko i ulicy Wałeckiej, a także na reaktywowanych cmentarzach nieczynnych (np. przy ul. Leśnej).

Obecnie następuje wzrost kremacji osób zmarłych. W Studium przyjmuje się szacunki, że w okresie 10 lat udział kremacji wzrośnie do 25%, co dodatkowo wydłuży okres eksploatacji cmentarzy.

Przewiduje się także utworzenie grzebowiska dla zwierząt na terenie przy ul. Wrzesińskiej – bezpośrednio przy południowo – zachodniej granicy cmentarza. W przypadku rezygnacji z grzebowiska teren ten może być włączony w granice cmentarza komunalnego Miłostowo.